Witte leeuwen from down under !
november 13, 2011 in Geen categorie
Ryan&Andrew Marveggio
Er zijn van die gesprekken waar je al een tijd naar uitkijkt en het gesprek met de Marveggio broers was er zo één waar ik op voorhand al een geweldig opgewekt humeur van kreeg want de hartelijkheid en vriendelijkheid die deze jongens uitstralen werkt behoorlijk aanstekelijk. Waarom juist deze twee broers eens in de schijnwerpers horen te staan was voor mij al een tijdje duidelijk want ja als je je thuisland Australië verlaat om te voetballen in het verre Nederland dan moet je wel liefde voor het spelletje hebben. Als ik beide mannen de hand schud dan zie ik als eerste die brede lach van oor tot oor , waardoor je zelf al gelijk vrolijk van wordt. Eerst moest ik nog wel even de boys losweken van Toon Beijer die met hen in gesprek was over oud-telstarspeler Andwele Slory die zij goed kennen maar daarover later meer. We besluiten om het interview in de dug-out aan het veld te doen , dit natuurlijk vanwege de voetbalsfeer maar ook omdat je daar het minste gestoord wordt.
Ryan en Andrew Marveggio , twee broers van 23 en 19 jaar oud afkomstig uit Adelaide , Australië , waar zij beide speelden bij Adelaide city en nu sinds een maand of vier hier bij Telstar aan de slag zijn als verdediger en middenvelder. Ryan , de oudste van de broers , verteld dat hij in eerste instantie helemaal niet met voetbal bezig was maar met Australian football en dat is toch wel iets heel anders. 
Vanwege het fysieke spel mag je hier niet eerder instappen dan op twaalf jarige leeftijd, waarop zijn vader hem vroeg of soccer (voetbal) dan niet iets voor hem was. Vanaf die tijd heeft voetbal zijn leven echt beheerst , was het eerst doordat vader Marveggio eigenaar van een voetbalclub was , nu speelde hij ook zelf en ging er dan ook voor de volle 100% voor om zich de sport eigen te maken zowel technisch als tactisch. Voor de jongere Andrew was het wat makkelijker zo verteld hij want hij had al z’n broer als voorbeeld en volgde dan ook het spoor van Ryan richting het voetbal. Logische vraag is dan natuurlijk hoe ze hier dan terecht zijn gekomen waarop de beide broers ineens serieus mij aankijken en uitleggen dat als je voor het voetbal gaat dan moet je als speler elke kans pakken om je te verbeteren en die kans kwam er doordat Andy Slory , die in Adelaide speelde , de jongens in contact bracht met Piet van der Pol , zijn zaakwaarnemer. Van der Pol kwam de broers eens bekijken en zag dat er wel potentie zat in de jongens en hierdoor ging het balletje rollen en is dus ook meteen de link naar ons Telstar duidelijk. Op de vraag waarom Telstar , zijn beide erg duidelijk , de ogen van beiden stralen en de glimlach is breder als ze vertellen waarom niet een andere club maar juist deze. Kijk zegt Ryan , in eerste instantie kwamen we hier voor een paar dagen en die paar dagen werden een week , die week werden maanden enz. Doordat we hier door de club zo goed werden opgevangen , spelers , medewerkers, staf , supporters en Toon Beijer , maakte dat we ons hier welkom voelden en bovendien hadden we al het gevoel dat er hier voor ons veel te leren was want ja het Nederlandse voetbal staat natuurlijk hoog aangeschreven.
Andrew voegt hieraan toe dat je wel heel goed doordrongen moet zijn van het feit dat je voor langere tijd van je familie en vrienden weg bent en je sterk in je schoenen moet staan eer je een stap als deze maakt. Beide mannen zijn behoorlijk fanatiek als het hun sport betreft want trainen zien ze als een mogelijkheid om je te verbeteren en te sterken dus een extra training is dan ook regelmatige kost voor ze buiten de “normale” trainingen om. Ze doen alles om hun lichaam fit te krijgen en te houden , dit komt mede door de karakters , trainen is sterker worden. Bij een fit lichaam hoort natuurlijk goede voeding en de logische vraag is dan ook wat ze het liefste eten maar al halverwege de vraag komt Andrew gelijk al met de opmerking dat er geen lekkerder voedsel is dan oma’s pasta. Natuurlijk is de pasta van onze moeder lekker maar die van oma is speciaal door de jarenlange ervaring en of dat nu in een speciaal ingrediënt zit of in de hoeveelheden kruiden dat weet hij niet maar waarschijnlijk zal ik als ik oud ben net zulke lekkere pasta kunnen maken.
De pasta verraad ook al een beetje hun achtergrond want van oorsprong zijn de broers Italiaans en ze hebben dan ook nog steeds een Italiaans paspoort waardoor het verblijf in Nederland ook een stuk makkelijker is en er door EU regels dus geen visumbeperkingen zijn. Ineens heel serieus verteld Ryan dat alles echt niet van een leien dakje is gegaan want hun vader is voor een deel van zijn jeugd op straat opgegroeid doordat de grootvader van de jongens zijn gezin in de steek liet waardoor oma en hun vader er alleen voor stonden. Mede dankzij hun oom heeft vader Marveggio een bedrijfje kunnen opstarten en door goed zaken doen iets moois op kunnen bouwen , diverse bezittingen in en buiten Australië heeft de familie nu , waaronder een eigen voetbalclub. Deze achtergrond heeft hun karakter gevormd , vader Marveggio heeft de jongens altijd voor gehouden dat hard werken en niet opgeven beloond zal worden. Wij hebben van onze vader geleerd dat je hard moet werken en dat dan , ook al duurt het jaren , dat harde werken resultaat zal opleveren. Samen met het rotsvaste geloof in god is dit wat ons karakter heeft gevormd , hard werken en geloven in het goede van de mens is waar wij voor staan zegt Ryan , die vervolgens aangeeft dat je elk mens in zijn of haar waarde moet laten ongeacht geloof , ras , geestelijke of lichamelijke gesteldheid. Wat Telstar betreft zijn de jongens het roerend eens want hoe ze hier opgevangen zijn door de club maakt dat zij zich thuis voelen in het verre Nederland , ook hun huisvesting in Santpoort bij de familie Toen versterkt dit gevoel. Met raad en daad heeft de familie Toen ze bijgestaan en wegwijs gemaakt in ons kikkerlandje. Wat de toekomst zal brengen weet Ryan nog niet maar wat hem betreft is hij nog niet klaar hier in Velsen en wil hij graag ook volgend jaar deel uitmaken van deze club. Weet je zegt hij , doordat wij hard trainen en beter worden kunnen wij ondanks dat we niet bij de basis horen wel het team sterker maken dus voor mij voelt dan ook elke overwinning mijn overwinning en elke nederlaag mijn nederlaag.
Echte favoriete spelers hebben de broers niet maar zijn wel onder de indruk van de werklust van Korpershoek en de technische vaardigheden van Brands , Frank is overal te vinden op het middenveld dus echt een aanjager en Kevin geeft dreiging die voor elke tegenstander moeilijk bespeelbaar is. Dit is een geweldige spelersgroep waar je je als speler goed bij voelt en daarom voelen wij ons hier zo goed. Jammer is het wel vind Ryan , dat het er nog niet echt uitkomt want wij als Telstar kunnen elke tegenstander aan en met onze werklust , motivatie en de hulp van god willen wij hier graag aan meewerken.
Ooit zullen wij onze opgedane ervaring en kennis gaan gebruiken om het Australische voetbal op clubniveau naar een hoger niveau te brengen. Na nogmaals te hebben aangegeven dat ze de club , spelers, supporters en natuurlijk niet te vergeten het duo Poortvliet en Beijer zeer dankbaar zijn voor deze ervaring nemen we afscheid . Ryan en Andrew schudden mij de hand en met een brede lach lopen ze naar de kleedkamer om zich op te maken voor een mooie trainingssessie.
Tot TATA
Pieter
