1963-pictures.nl

Het is een paar uur voor de wedstrijd tegen GA Eagles  als ik in de dug-out mijn gesprek heb met onze onverzettelijke middenvelder Kevin Brands.     

Hij oogt wat zenuwachtig maar dit zal met de wedstrijd te maken hebben en niet zozeer met de reputatie van mij als supporter/interviewer. Natuurlijk is de eerste vraag hoe hij het Telstargevoel beleefd en Kevin  geeft aan dat Toon en Jan maar zeker ook de club en de supporters hem een goed gevoel geven. Ik kan hier mezelf zijn en spelen zoals ik dat graag wil , hierdoor haal ik ook het goede niveau zoals dit nu het geval is. Het is natuurlijk belangrijk dat je goed met elkaar kunt werken en dit jaar is dat beter dan ooit , waar vorig jaar er nog wel eens wat groepsvorming was,  is het juist dit seizoen dat we als geheel werken en daar voel ik mij goed bij.                                                                                                                                                                                                                                                        Wel jammer dat de resultaten niet laten zien dat wij als groep best goed kunnen voetballen en voor geen tegenstander hoeven onder te doen . Begrijpelijk is het dan ook dat supporters soms boos zijn als de resultaten slecht zijn en er vaak onnodig verloren wordt. Zelf heb ik er ook de pest in als we verliezen en wil dan het liefst zo snel mogelijk weg , naar huis , m’n bed in maar vervolgens zie ik dan de wedstrijd nog tien keer voorbij komen en slaap dan pas tegen vieren in.  Ik neem het de supporters dan ook niet kwalijk als ze dingen naar ons roepen als we slecht presteren want zelf heb ik ook een winnersmentaliteit en geef alles wat ik heb. Neemt de scheids dan dubieuze beslissingen dan reageer ik dit regelmatig af door dit even nadrukkelijk bij de scheids te melden waardoor ik dan wel eens een onnodige kaart op loop maar ja dat is het aard van het beestje en het moment van emotie.                                                                                                                                                                Op de vraag of er spelers in het bijzonder zijn waar hij het goed mee kan vinden dan refereert hij aan de opmerking dat het nu meer een totaalgroep is en  er eigenlijk geen kleine groepjes zijn binnen het geheel.  Kevin vind dat hij eigenlijk met iedereen wel goed overweg kan en niet echt in het bijzonder met één of meerdere collega’s.  Natuurlijk komt dan ook de vraag hoe de relatie is met zijn grootste fan die ik elke wedstrijd , uit of thuis , op de tribune zie zitten. Met glimmende ogen verteld hij dat zijn vader , want die is het , bij elke wedstrijd probeert te zijn maar door zijn drukke werkzaamheden bij PSV wel eens een enkele keer verstek moet laten gaan. Het is dan wel mijn vader maar daardoor ook erg kritisch , als vader zijnde dan en niet als ex voetballer. Hij geeft mij raad en advies , dit is ook de reden geweest dat mede door mijn vader ik heb besloten om er voor te kiezen om in ieder geval dit seizoen bij Telstar te blijven ook al had ik een paar opties voor andere clubs. Wat ik aan het eind van het seizoen ga doen weet ik nog niet vertelt hij , misschien komt er een mooie club en besluit ik te verkassen ook al is er nog een optie voor volgend seizoen.   Kevin komt uit een echt voetbalgezin , natuurlijk kennen we allemaal zijn vader Marcel die bij Den Bosch, Feyenoord en vele jaren bij RKC speelde en later technisch manager bij RKC,AZ  en nu  PSV is geworden. Ook van moeders kant heeft hij wel het één en ander mee gekregen wat voetbal betreft want wie kent niet de familie Schapendonk met Cees als bekendste waar zij deel van uit maakt. Over de toekomst verteld onze middenvelder dat hij graag in de voetballerij wil blijven , wellicht net als zijn vader als manager of als trainer. Graag zou hij eens een training willen geven aan een jeugdelftal om net als bijvoorbeeld Correia en Korpershoek zich alvast een beetje het trainersvak eigen te maken.  Dromen wat betreft zijn carrière heeft de witte leeuw natuurlijk ook nog steeds , hij wil natuurlijk op een zo hoog mogelijk niveau spelen en een overgang naar een eredivisieclub is zo’n droom.  Op de vraag wie zijn idolen zijn is hij resoluut in zijn antwoord :Zidane is mijn grootste idool , geweldig wat die man kon op het veld en als ik dan naar deze tijd kijk dan ben ik erg onder de indruk van Robin van Persie die geweldige dingen laat zien bij Arsenal.  Natuurlijk is mijn grootste droom om in de Engelse competitie te spelen , het voetbal wat daar gespeeld wordt spreekt me zeer aan en ja dan heeft  natuurlijk het shirt van de Gunners wel mijn voorkeur. Als Telstarsupporter wil ik natuurlijk ook wel even weten waar Kevins voorkeur wat eten en drinken betreft naar uit gaat. Hierop krijg ik te horen dat hij gek is op Indisch eten zoals nasi etc. , natuurlijk is Hollandse pot ook lekker hoor laat hij weten maar als ik moet kiezen dan ja  gaat de voorkeur uit naar oosterse gerechten.       Over oosters gesproken , wat vind hij van de shirtsponsoravond zoals die van vorig jaar bij Chi Ling?   Ja echt geweldig verteld hij , heerlijk dat eten en ongedwongen met elkaar aan tafel om over voetbal maar ook andere dingen te praten. Op deze manier leren sponsors/supporters en spelers elkaar op een heel andere manier kennen.

Kevin bedankt voor dit openhartige gesprek en veel succes voor de rest van het seizoen.

Tot TATA

Pieter

Ryan&Andrew Marveggio

Er zijn van die gesprekken waar je al een tijd naar uitkijkt en het gesprek met de Marveggio broers was er zo één waar ik op voorhand al een geweldig opgewekt humeur van kreeg want de hartelijkheid en vriendelijkheid die deze jongens uitstralen werkt behoorlijk aanstekelijk. Waarom juist deze twee broers eens in de schijnwerpers horen te staan was voor mij al een tijdje duidelijk want ja als je je thuisland Australië verlaat om te voetballen in het verre Nederland dan moet je wel liefde voor het spelletje hebben. Als ik beide mannen de hand schud dan zie ik als eerste die brede lach van oor tot oor , waardoor je zelf al gelijk vrolijk van wordt. Eerst moest ik nog wel even de boys losweken van Toon Beijer die met hen in gesprek was over oud-telstarspeler Andwele Slory die zij goed kennen maar daarover later meer. We besluiten om het interview in de dug-out aan het veld te doen , dit natuurlijk vanwege de voetbalsfeer maar ook omdat je daar het minste gestoord wordt.
Ryan en Andrew Marveggio , twee broers van 23 en 19 jaar oud afkomstig uit Adelaide , Australië , waar zij beide speelden bij Adelaide city en nu sinds een maand of vier hier bij Telstar aan de slag zijn als verdediger en middenvelder. Ryan , de oudste van de broers , verteld dat hij in eerste instantie helemaal niet met voetbal bezig was maar met Australian football en dat is toch wel iets heel anders. Vanwege het fysieke spel mag je hier niet eerder instappen dan op twaalf jarige leeftijd, waarop zijn vader hem vroeg of soccer (voetbal) dan niet iets voor hem was. Vanaf die tijd heeft voetbal zijn leven echt beheerst , was het eerst doordat vader Marveggio eigenaar van een voetbalclub was , nu speelde hij ook zelf en ging er dan ook voor de volle 100% voor om zich de sport eigen te maken zowel technisch als tactisch. Voor de jongere Andrew was het wat makkelijker zo verteld hij want hij had al z’n broer als voorbeeld en volgde dan ook het spoor van Ryan richting het voetbal. Logische vraag is dan natuurlijk hoe ze hier dan terecht zijn gekomen waarop de beide broers ineens serieus mij aankijken en uitleggen dat als je voor het voetbal gaat dan moet je als speler elke kans pakken om je te verbeteren en die kans kwam er doordat Andy Slory , die in Adelaide speelde , de jongens in contact bracht met Piet van der Pol , zijn zaakwaarnemer. Van der Pol kwam de broers eens bekijken en zag dat er wel potentie zat in de jongens en hierdoor ging het balletje rollen en is dus ook meteen de link naar ons Telstar duidelijk. Op de vraag waarom Telstar , zijn beide erg duidelijk , de ogen van beiden stralen en de glimlach is breder als ze vertellen waarom niet een andere club maar juist deze. Kijk zegt Ryan , in eerste instantie kwamen we hier voor een paar dagen en die paar dagen werden een week , die week werden maanden enz. Doordat we hier door de club zo goed werden opgevangen , spelers , medewerkers, staf , supporters en Toon Beijer , maakte dat we ons hier welkom voelden en bovendien hadden we al het gevoel dat er hier voor ons veel te leren was want ja het Nederlandse voetbal staat natuurlijk hoog aangeschreven.
Andrew voegt hieraan toe dat je wel heel goed doordrongen moet zijn van het feit dat je voor langere tijd van je familie en vrienden weg bent en je sterk in je schoenen moet staan eer je een stap als deze maakt. Beide mannen zijn behoorlijk fanatiek als het hun sport betreft want trainen zien ze als een mogelijkheid om je te verbeteren en te sterken dus een extra training is dan ook regelmatige kost voor ze buiten de “normale” trainingen om. Ze doen alles om hun lichaam fit te krijgen en te houden , dit komt mede door de karakters , trainen is sterker worden. Bij een fit lichaam hoort natuurlijk goede voeding en de logische vraag is dan ook wat ze het liefste eten maar al halverwege de vraag komt Andrew gelijk al met de opmerking dat er geen lekkerder voedsel is dan oma’s pasta. Natuurlijk is de pasta van onze moeder lekker maar die van oma is speciaal door de jarenlange ervaring en of dat nu in een speciaal ingrediënt zit of in de hoeveelheden kruiden dat weet hij niet maar waarschijnlijk zal ik als ik oud ben net zulke lekkere pasta kunnen maken.
De pasta verraad ook al een beetje hun achtergrond want van oorsprong zijn de broers Italiaans en ze hebben dan ook nog steeds een Italiaans paspoort waardoor het verblijf in Nederland ook een stuk makkelijker is en er door EU regels dus geen visumbeperkingen zijn. Ineens heel serieus verteld Ryan dat alles echt niet van een leien dakje is gegaan want hun vader is voor een deel van zijn jeugd op straat opgegroeid doordat de grootvader van de jongens zijn gezin in de steek liet waardoor oma en hun vader er alleen voor stonden. Mede dankzij hun oom heeft vader Marveggio een bedrijfje kunnen opstarten en door goed zaken doen iets moois op kunnen bouwen , diverse bezittingen in en buiten Australië heeft de familie nu , waaronder een eigen voetbalclub. Deze achtergrond heeft hun karakter gevormd , vader Marveggio heeft de jongens altijd voor gehouden dat hard werken en niet opgeven beloond zal worden. Wij hebben van onze vader geleerd dat je hard moet werken en dat dan , ook al duurt het jaren , dat harde werken resultaat zal opleveren. Samen met het rotsvaste geloof in god is dit wat ons karakter heeft gevormd , hard werken en geloven in het goede van de mens is waar wij voor staan zegt Ryan , die vervolgens aangeeft dat je elk mens in zijn of haar waarde moet laten ongeacht geloof , ras , geestelijke of lichamelijke gesteldheid. Wat Telstar betreft zijn de jongens het roerend eens want hoe ze hier opgevangen zijn door de club maakt dat zij zich thuis voelen in het verre Nederland , ook hun huisvesting in Santpoort bij de familie Toen versterkt dit gevoel. Met raad en daad heeft de familie Toen ze bijgestaan en wegwijs gemaakt in ons kikkerlandje. Wat de toekomst zal brengen weet Ryan nog niet maar wat hem betreft is hij nog niet klaar hier in Velsen en wil hij graag ook volgend jaar deel uitmaken van deze club. Weet je zegt hij , doordat wij hard trainen en beter worden kunnen wij ondanks dat we niet bij de basis horen wel het team sterker maken dus voor mij voelt dan ook elke overwinning mijn overwinning en elke nederlaag mijn nederlaag.
Echte favoriete spelers hebben de broers niet maar zijn wel onder de indruk van de werklust van Korpershoek en de technische vaardigheden van Brands , Frank is overal te vinden op het middenveld dus echt een aanjager en Kevin geeft dreiging die voor elke tegenstander moeilijk bespeelbaar is. Dit is een geweldige spelersgroep waar je je als speler goed bij voelt en daarom voelen wij ons hier zo goed. Jammer is het wel vind Ryan , dat het er nog niet echt uitkomt want wij als Telstar kunnen elke tegenstander aan en met onze werklust , motivatie en de hulp van god willen wij hier graag aan meewerken.
Ooit zullen wij onze opgedane ervaring en kennis gaan gebruiken om het Australische voetbal op clubniveau naar een hoger niveau te brengen. Na nogmaals te hebben aangegeven dat ze de club , spelers, supporters en natuurlijk niet te vergeten het duo Poortvliet en Beijer zeer dankbaar zijn voor deze ervaring nemen we afscheid . Ryan en Andrew schudden mij de hand en met een brede lach lopen ze naar de kleedkamer om zich op te maken voor een mooie trainingssessie.

Tot TATA

Pieter

Het is altijd weer lastig voor een groep voetballers om aan een nieuw seizoen te beginnen , vaak is het immers zo dat er na de vakantie een volledig nieuwe groep spelers staat die elkaar nauwelijks of niet kennen.

Bij onze witte leeuwen is het zo dat er bij het team 2011/2012 een 30% aan spelers zit die ook vorig seizoen bij ons Telstar hebben gespeeld. Gelukkig zou je zeggen is er dan al een stevige basis waar je mee kan starten maar de aanvullingen moeten hier wel bij passen. Het blijft dus onzeker of je aan het begin van de competitie ook een goed “ team” hebt die alles willen geven voor een goed seizoen. Nu heb ik zelf bijna alle oefenwedstrijden in de aanloop naar de competitie meegemaakt , inclusief wat trainingswerk en ik moet zeggen dat de groep bereid is om binnen ieders mogelijkheden alles te geven en wat niet onbelangrijk is is dat men elkaar ook het beste gunt . Hard werken en vechten voor een plekje bij de eerste elf om daar te laten zien wat je kunt in het veld.

Ten opzichte van vorig jaar heb ik het idee dat het verdedigend een stuk beter is geworden vooral nu een man als Schenkel met zijn ervaring laat zien wat er in een wedstrijd moet gebeuren. Ervaring dus dat is wat we hebben gemist de laatste jaren, de jonkies leren wat het spelletje op en rond het veld inhoud. Wat het middenveld betreft hebben we een aantal mooie spelers die hard willen werken alleen moet hier aangeleerd worden wanneer men een bal moet afgeven en wanneer men voor eigen kans moet gaan , met name de aanvallende middenvelders willen wel eens te veel hooi op hun vork nemen waardoor een actie vaak in huilen eindigt. Kijken en de bal op tijd afgeven zou je zeggen maar dat betekend wel dat je dat ding ook kwijt moet kunnen , het op elkaar ingespeeld zijn is dus belangrijk .

Tijdens de oefenwedstrijden heb ik al mooie combinaties mogen zien en als dit zich doorzet en het positiespel wat de trainer ze bij probeert te brengen goed wordt uitgevoerd dan is het aan de aanvallers om het af te maken. Helaas schort het daar juist een beetje aan want we hebben niet een echte “killer” rond lopen die de kansen echt afmaakt. Hiermee wil ik ook niet zeggen dat onze spitsen niets kunnen, zeker wel maar ook hier ontbreekt het volgens mij aan een ervaren man die laat zien hoe je het voorbereidende werk afmaakt, waaraan de andere aanvallers zich op kunnen trekken en de kneepjes van het vak kunnen leren. De groep die achter de eerste vijftien staat moet gedurende het seizoen ervaring en kennis opdoen in de training en misschien hebben ze niet allemaal even veel talent maar dat heb ik ook niet en toch kun je dan bepaalde dingen leren waardoor je in de groep goed kan functioneren. Ook deze groep is erg belangrijk , vooral op de training moeten zij het basisteam scherp houden en sterker maken. Makkelijk gezegd als “buitenstaander” en zoals altijd staan de beste stuurlui aan wal maar dit is wat ik er van vind en ik denk dat onze Jan en Alami het best wel draaiende krijgen.

Het was een geslaagde “open dag” bij ons Telstar.